کتاب صوتی زندانی

هیچ حقیقتی برای همیشه پنهان نمی‌ماند… در کتاب صوتی «زندانی» نوشته‌ی فریدا مک فادن، با داستان زنی روبه‌رو می‌شویم که برای حمایت از فرزندش مجبور است شغلی را بپذیرد که هرگز فکر نمی‌کرد دوباره پایش را به گذشته‌ای تاریک باز کند؛ کاری در درمانگاه یک زندان، جایی که مردی زندانی است که سال‌ها قبل قصد جان او را داشته و پدر فرزندش نیز هست…

درباره‌ی کتاب صوتی «زندانی»

کتاب صوتی «زندانی» (The Inmate) اثری دیگر از فریدا مک فادن است که مانند دیگر رمان‌های او با استقبال گسترده‌ی خوانندگان جوان روبه‌رو شده. این داستان جنایی ـ معمایی، روایت خود را میان دو بازه‌ی زمانی گذشته و حال دنبال می‌کند و مرکزیت آن زنی به نام بروک است؛ مادری تنها که با پسر ده‌ساله‌اش، جاش زندگی می‌کند.

اطلاعات انتشار کتاب صوتی

کتاب صوتی «زندانی» با همکاری نشر صوتی موج کتاب و انتشارات سیام تولید شده است. این اثر با ترجمه‌ی شبنم کاظمی و با حضور گروهی از گویندگان شامل:
فاطمه آل‌عباس، مهدی مجنونی کسمایی، فریبا بکلو، رامین سلیمی، مهدی ملکان، ندا جهاندیده، ناهید مظاهری و سپیده مستوفی‌پور منتشر شده است.

افتخارات کتاب

• یکی از رمان‌های جنایی محبوب کاربران تیک‌تاک
• از آثار پرخواننده‌ی فریدا مک فادن در ژانر تریلر روان‌شناختی

نکوداشت‌ها

«روایتی مستقل، پرتنش و نفس‌گیر که با پیچش‌های غافلگیرکننده‌اش خواننده را تا پایان همراه خود نگه می‌دارد. مک فادن دقیقاً همان چیزی را ارائه می‌دهد که طرفدارانش انتظار دارند.» — بوک‌لیست

کتاب صوتی «زندانی» برای شما مناسب است اگر:

عاشق داستان‌های جنایی پرکشش و پرتعلیق هستید.

از حل معماهای قدیمی، بازخوانی پرونده‌های قتل و کشف حقیقت در کنار شخصیت‌ها لذت می‌برید.

در بخشی از کتاب صوتی زندانی می‌شنویم

وقتی با تویوتای آبی قدیمی‌ام به خیابانی می‌رسم که خانه‌ی پدر و مادرم در آن است، یک نشان شناسایی لمینت‌شده از زندان ریکر در کیف‌دستی‌ام دارم. دوروتی هشدار جدی داد که مراقب باشم این نشان به دست افراد سوءاستفاد‌ه‌گر نیفتد. اما با توجه به سطح دسترسی‌ام، مطمئنم که با آن فقط می‌شود چند تا چسب زخم دزدید و از توالت کارکنان استفاده کرد. بااین‌حال، قصد دارم از آن مثل زندگی‌ام محافظت کنم.

با وجود خاطره‌ی تلخی که حدود یک دهه‌ی پیش با آن از این شهر رفتم، عاشق زندگی کردن در ریکر بودم. ریکر شهر زیبایی است؛ با درختانی در هر گوشه‌ی خیابان و خانه‌های قدیمی و همسایه‌هایی که وقتی از کنار آدم رد می‌شوند، مثل مردمِ کوئینز بی‌اختیار چشم‌هایشان را پایین نمی‌اندازند. شب‌ها وقتی به آسمان نگاه می‌کنی، به‌جای دیدن چند نقطه‌ی نورانی اتفاقی که احتمالاً هواپیما هستند، می‌توانی صورت‌های فلکی را تشخیص بدهی.

ریکر دقیقاً جایی است که یک کودک باید در آن بزرگ شود. دقیقاً همان چیزی که خانواده‌ی کوچک من به آن نیاز داشت.

ماشین را بیرون از گاراژی پارک می‌کنم که برای دو ماشین جا دارد و یادگاری از روزهای قدیم است. آن روزها پدر و مادرم ماشین‌هایشان را در گاراژ می‌گذاشتند و من مجبور بودم جلوی گاراژ یا در خیابان پارک کنم. عادت‌های قدیمی سخت از بین می‌روند. هنوز هم این‌جا را خانه‌ی آن‌ها می‌دانم، حتی اگر دیگر مال آن‌ها نباشد؛ این خانه الان مال من است. فقط مال من. هر دوی آن‌ها حالا مرده‌اند.

درِ ورودی خانه را باز می‌کنم. صدای تلویزیون همراه بوی گوشت پخته در راهرو پیچیده است. چشم‌هایم را می‌بندم و برای لحظه‌ای خودم را در جهانی موازی تصور می‌کنم که در آن به خانه‌ی پدر و مادرم برمی‌گردم و شریک زندگی‌ام در آشپزخانه مشغول پختن شام است.