کتاب صوتی هیچ یک حقیقت ندارد

اگر روزی ناگهان کسی سر راهتان قرار بگیرد که انگار آینه‌ای از زندگی شماست، چه رخ می‌دهد؟ لیزا جول در کتاب صوتی هیچ یک حقیقت ندارد با خلق فضایی رازآلود و تعلیق‌آمیز، داستان دو زن را روایت می‌کند که یک اتفاق ساده، سرنوشت‌شان را برای همیشه به‌هم گره می‌زند. این رمان که از تحسین‌شده‌ترین آثار سال‌های اخیر است و در فهرست پرفروش‌های نیویورک‌تایمز قرار گرفته، مسیری پرخطر و غیرقابل‌پیش‌بینی را پیش روی شنونده می‌گذارد.

این کتاب صوتی با همکاری نشر موج کتاب و انتشارات گویا تولید شده و با روایت تأثیرگذار فاطمه صداقتی، تجربه‌ای شنیداری و پرتعلیق را برای مخاطب رقم می‌زند.

جوایز و افتخارات

• برنده‌ی جایزه بهترین کتاب صوتی داستانی بریتانیا در ژانر جنایی – 2024
• نامزد جایزه Audie در بخش درام/تعلیق – 2024
• نامزد بهترین کتاب رازآلود سال در گودریدز – 2023
• انتخاب‌شده به‌عنوان یکی از بهترین کتاب‌های ماه توسط چندین گروه معتبر
• حضور در فهرست پرفروش‌ترین‌های نیویورک‌تایمز و ساندی‌تایمز

نقدها و واکنش‌ها

• «لیزا جول نویسنده‌ای درخشان است.» – الکس ماروود
• «او هر سال بهتر از سال قبل می‌نویسد.» – جین کوری
• «خواندن آثار او نیست، غرق شدن در آن‌هاست.» – ارین کلی
• «روایتی تاریک و چشمگیر.» – لوسی فولی
• «کتابی شوکه‌کننده و نفس‌گیر.» – نیکولا واکر
• «کاملاً اعتیادآور.» – کلر داگلاس

اقتباس سینمایی

طبق گزارش رسانه‌ها، نتفلیکس قصد دارد فیلمی براساس این رمان بسازد. النور برگس نویسندگی فیلمنامه را برعهده دارد.

این کتاب برای چه کسانی مناسب است؟

اگر از رمان‌های جنایی، معمایی و پرتعلیق لذت می‌برید و داستان‌هایی را دوست دارید که لایه‌به‌لایه رازهای تاریک شخصیت‌ها را آشکار می‌کند، این کتاب انتخاب فوق‌العاده‌ای برای شماست.

در بخشی از کتاب صوتی هیچ یک حقیقت ندارد می‌شنویم

از جلوی اتاق ارین رد می‌شود تا به اتاق خودش برسد. در اتاق او طبق معمول بسته است. صدای جیرجیر صندلی گیمینگ از داخل اتاق به گوش می‌رسد. همان صندلی گران‌قیمتی که برای تولد شانزده سالگی‌اش خریدند و این روزها با چسب نواری سر هم مانده. والتر هر چهار ماه یک‌بار آن را روغن کاری می‌کند اما باز هم جیرجیر می‌کند. جوسی صدای کلیک دکمه‌های دسته‌ی بازی را می‌شنود. افکت صدا و موزیک خود بازی که با وجود هدفون ارین کمی در فضا پخش می‌شد هم به گوش می‌رسید. فکر می‌کند در اتاقش را بزند و سلام کند، اما نمی‌تواند با آن روبه‌رو شود. واقعاً نمی‌تواند با آن روبه‌رو شود. با بوی گند اتاق، شلختگی و شلوغی آن. فردا حالش را می‌پرسد. فعلاً ولش کن. در را با سرانگشتانش لمس می‌کند و رد می‌شود. آگاه از حس گناهِ درونش، رد می‌شود و می‌گذارد حس گناه هم همچون ابری بگذرد و برود.

به‌محض ‌این‌که حس گناه درباره‌ی ارین می‌گذرد، نگرانی برای راکسی جایش را می‌گیرد؛ این دو حس همیشه با هم به سراغش می‌آیند. عکس ارین و راکسی را از روی دراور اتاق خواب برمی‌دارد. عکس مال سه و پنج سالگی آن دو است. لپ‌های تپل، مژه‌های بلند، لبخندهای خجالتی، لباس‌های رنگی.

چه کسی فکرش را می‌کرد؟ چه کسی حتی فکرش را می‌کرد؟

و بعد به بچه‌های الیکس که امروز صبح آن‌ها را در یونیفرم مدرسه‌ی ابتدایی «پارک ساید» دید، فکر می‌کند: دخترک با اسکوتری پرزرق‌وبرق، پسرک که پایش را به لبه‌ی جدول پیاده‌رو می‌کشد و راه می‌رود، پوست صاف، موهایی که بدون نزدیک شدن به آن‌ها هم می‌شد بوی روبالشی تمیز و شامپو‌ی بچه را استشمام کرد. بچه‌های کوچک بوی بد نمی‌دهند. بدبویی، بعدها وقتی بزرگ‌تر می‌شوند شروع می‌شود. رشد موهای زائد، زیر بغل بدبو، پای بوگندو. و این تازه فقط اول کار است. از یادآوری این‌که روزی روزگاری چه بچه‌های نازی داشته آه می‌کشد و عکس را دوباره روی دراور می‌گذارد.