کتاب صوتی پیدایت خواهم کرد

وقتی پدری نتواند از تنها فرزندش محافظت کند، انگار جهان برایش فرو می‌ریزد و هر مجازاتی را سزاوار خود می‌داند. هارلن کوبن، استاد خلق هیجان و تعلیق در رمان‌های جنایی، در کتاب صوتی پیدایت خواهم کرد—که در فهرست پرفروش‌های ساندی تایمز قرار گرفته—سرگذشت مردی را روایت می‌کند که به جرم قتل پسر سه‌ساله‌اش زندانی شده است. با وجود بی‌گناهی، میلی به رهایی ندارد. تا اینکه سرنوشت، نشانه‌ای در برابرش می‌گذارد که معنای زندگی‌اش را از نو می‌سازد…

درباره‌ی کتاب صوتی پیدایت خواهم کرد

هارلن کوبن (Harlan Coben)، نویسنده‌ای که نامش با رمان‌های پرتعلیق گره خورده، در این کتاب نیز مثل همیشه روایتی هزارتوگونه خلق کرده است. هر لایه از داستان با دقت چیده شده تا خواننده در هر قدم با راز تازه‌ای روبه‌رو شود. «پیدایت خواهم کرد» نه فقط یک ماجرای جنایی، بلکه تماشای فروپاشی یک پدر است؛ مردی که در دل تاریکی‌هایش چنان گم شده که حتی حقیقت را از یاد برده است—تا زمانی که نویسنده، با ریتمی حساب‌شده، پرده‌ها را یکی‌یکی کنار می‌زند.

درباره نسخه صوتی

کتاب صوتی پیدایت خواهم کرد با همکاری نشر صوتی موج کتاب و انتشارات گویا منتشر شده است. ترجمه اثر را سعید سیمرغ انجام داده و گویندگی حرفه‌ای و پرحس آن را رامین سلیمی برعهده دارد.

نکوداشت‌ها

• «کوبن بی‌نقص‌ترین شکل تعلیق را در این رمان ارائه کرده است.» – CrimeReads
• «یکی از برجسته‌ترین نویسندگان تریلر معاصر، و این کتاب نمونه‌ی روشنی از مهارت اوست.» – BookPage
• «داستان‌پردازی او در این رمان، دقیق و خیره‌کننده است.» – Financial Times
• «یک تریلر کلاسیک در سبک خاص کوبن؛ پرشتاب و سرشار از پیچش.» – AARP
• «داستان با پیچ‌وخم‌هایی غیرمنتظره، شما را تا آخرین صفحه می‌کشاند.» – Red Carpet Crash

این کتاب مناسب چه کسانی است؟

اگر شما:

• طرفدار رمان‌های جنایی–معمایی هستید،
• از تعلیق‌های عاطفی و گره‌های غیرمنتظره لذت می‌برید،
• یا دنبال داستانی پرهیجان هستید که نتوانید از آن دل بکنید،

«پیدایت خواهم کرد» انتخابی ایده‌آل برای شماست.

در بخشی از کتاب صوتی پیدایت خواهم کرد می‌شنویم

صدای زنگ می‌آید و فرفری در را باز می‌کند. خیلی از زندان‌ها فضای ملاقاتشان را به‌روز کرده‌اند. زندانی‌هایی که خطرناک نیستند می‌توانند پشت میز بنشینند و ملاقاتی یا ملاقاتی‌هایشان را بدون هیچ دیوار یا مانعی ببینند. من نمی‌توانم از این امکانات داشته باشم. این‌جا در بریگز ما هنوز دیواره‌های پلکسی‌گلس ضدگلوله داریم. روی چهارپایه‌ی فلزی‌ای می‌نشینم که به زمین پیچ شده. زنجیر شکمم باز شده تا بتوانم گوشی تلفن را بردارم. ملاقاتی‌ها این‌طوری می‌توانند با زندانی‌ها ارتباط برقرار کنند. با گوشی تلفن و از پشت پلکسی‌گلس.

ملاقاتی همسر سابقم، شریل، نیست، ولی خیلی به شریل شباهت دارد. او خواهر شریل، رِیچل، است.

ریچل آن‌سوی پلکسی‌گلس می‌نشیند. وقتی‌که چهره‌ی مرا می‌بیند، چشم‌هایش گرد می‌شود. با دیدن واکنش او تقریباً لبخند می‌زنم. من، شوهرخواهر او که زمانی مردی دوست‌داشتنی بود، مردی که حس شوخ‌طبعی سرخوشانه‌ای داشت و لبخندی که شیطان را هم از راه به در می‌کرد، در طول این پنج‌سال گذشته مطمئناً عوض شده بودم. در فکرم که اول متوجه چه چیزی شده. شاید کاهش وزنم یا به احتمال بیشتر، خرد شدن استخوان‌های صورتم که به‌خوبی بهبود پیدا نکرده. شاید سر و وضع اسف‌بارم، خمیدگی شانه‌هایم که زمانی ورزشکارانه بود یا موهای خاکستری‌ام که دارد کم‌پشت می‌شود.

می‌نشینم و به آن‌سوی پلکسی‌گلس زل می‌زنم. گوشی تلفن را برمی‌دارم و به او اشاره می‌کنم که همین کار را بکند. وقتی ریچل گوشی را دم گوشش می‌گیرد، حرف می‌زنم.

«برای چی اومدی این‌جا؟»