کتاب صوتی راه خانه

«راه خانه» مجموعه‌ای صوتی از هفت داستان کوتاه است که هر کدام از نقطه‌ای متفاوت از جهان و از قلم نویسنده‌ای زن روایت شده‌اند؛ از آمریکا تا شرق آسیا، از جنوب آسیا تا خاورمیانه. برخی از این نویسندگان در فهرست آثار پرفروش نشریات بزرگ قرار دارند و برخی دیگر، با وجود کمتر شناخته شدن، صدایی تازه و قدرتمند در عرصه‌ی داستان‌نویسی زنانه به شمار می‌روند. در هر داستان، گوشه‌ای از تجربه‌های بی‌پایان و متنوع زنانگی بازتاب یافته است؛ مادری، فقدان، دل‌بستگی، جدایی، مهاجرت، سکوت‌های تحمیل‌شده و انتخاب‌هایی که مسیر زندگی را برای همیشه دگرگون می‌کنند.

درباره‌ی کتاب صوتی راه خانه

تصور کنید تمام عمر خود را با خانواده‌ای گذرانده‌اید و ناگهان نشانه‌ای کوچک حقیقتی عمیق را زیر و رو کند؛ یک عکس، جمله‌ای فراموش‌شده، یا چهره‌ای که از گذشته بازمی‌گردد. یا خود را در مقام مادری ببینید که فرزندی را با عشق پرورانده و روزی با در زدنِ غریبه‌ای روبه‌رو شود که ادعا می‌کند مادر واقعی اوست. داستان‌های این مجموعه به چنین لحظاتی می‌پردازند؛ لحظاتی که ما را وادار می‌کند به دنبال ریشه‌ها برویم و بپرسیم «خانه‌ی واقعی کجاست؟»

نویسندگان «راه خانه» با صدایی صمیمی، گاه جسورانه و گاه آسیب‌پذیر، بخش‌هایی از زیست زنانه را به تصویر می‌کشند؛ تجربه‌هایی که در سکوت گذشته‌اند، اما در داستان جان می‌گیرند. این هفت روایت مستقل جهان‌های متفاوتی دارند، اما هر یک به نوعی با هویت زنانه، نقش مادری، فشارهای اجتماعی و تغییراتی که زندگی بر ما تحمیل می‌کند گره خورده‌اند.

نسخه‌ی صوتی و اجرای کتاب

این کتاب به‌واسطه‌ی همکاری نشر صوتی و مترجمی روان و خوش‌خوان منتشر شده است. اجرای چندصداییِ روایت‌ها توسط گروهی از گویندگان حرفه‌ای، امکان تجربه‌ی نزدیک‌تر و ملموس‌تر با شخصیت‌ها را فراهم می‌کند؛ گویی هر داستانی واقعاً از زبان کسی گفته می‌شود که آن را زیسته است.

کتاب صوتی راه خانه مناسب شماست اگر:

• به دنبال مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه معاصر از نویسندگان زن جهان هستید.
• موضوعاتی مانند خانواده، هویت، مادرانگی، مهاجرت و پیوندهای انسانی برایتان جذاب است.
• به داستان‌هایی علاقه‌مندید که واقع‌گرایانه روایت می‌شوند و رویکرد اجتماعی دارند.

در بخشی از کتاب صوتی راه خانه می‌شنویم

همیشه در زندگی چنین اتفاقاتی میفتد. مامان در آشپزخانه هویج می‌تراشید و یک دقیقۀ بعد مرده بود. نه کفش برنز و قاشق نقره‌ای در کار بود و نه حتی یک اسباب‌بازی مخملی رنگ‌ورو رفتۀ ریش‌ریشی تا ثابت کند او از همان اول مادر خودت بوده است.

ازآن‌جایی‌که در بیشتر موارد حقایق بعد از فوت هر فردی فاش می‌شود نه دم مرگش، ناپدری‌ات در مبل تک‌نفره فرومی‌رود و می‌گوید از کجا آمده‌ای و سرانجام باری از دوشش برداشته می‌شود و اقدام به نابودی زندگی‌ات می‌کند.

حقیقت به طور کامل گفته نمی‌شود. داستان رگ و ریشه‌ات خیلی هم شسته‌ورفته، ناگهان از دل زمین بیرون نمی‌آید؛ بلکه مثل خرچنگ با حرکات آهسته و دوکی‌شکل از لابه‌لای گل‌ولای می‌جوشد و بیرون می‌زند تا خودش را آشکار کند.

اما لحظه‌ای که ناپدری‌ات، تنها والدی که برایت باقی‌مانده، صورتش را به سمت مبل برمی‌گرداند و صبر می‌کند تا بنشینی و بعد نفسی عمیق و آهسته‌ می‌کشد، به طور حتم می‌فهمی حقیقت سر برآورده است.

ناپدری‌ات دربارۀ سیل می‌گوید. سیل یکی از چیزهایی بود که برایت تعریف کرده بودند. مامان همیشه می‌گفت زندگی به دو بخش قبل از سیل و بعد از سیل تقسیم می‌شود و با هر بار اشاره‌ به آن فاجعه تو را در آغوش می‌گرفت و مانند سابق، گهواره‌وار تکانت می‌داد.

سپس گردن‌بند قلبی شکلی را که با زنجیر طلا به‌دور گردنت آویزان بود لمس می‌کرد، اسم دینا را رویش حک شده بود. نه اسم مستعار دینا که همه صدایت می‌زدند.

مامانت می‌گفت دینارا کوچولوی من. گنج کوچک من.

حالا، حدود چهل سال بعد، پدر جون حقیقت را دربارۀ گذشته به تو می‌گفت.