کتاب صوتی صف مردگان

صف مردگان روایتی جمع‌وجور، تند و سراسر کشش است؛ داستانی که به‌سادگی می‌توان آن را یک‌نفس گوش کرد. نویسنده با رفت‌وبرگشت‌های زمانی دقیق، لایه‌های پنهان ماجرا را کم‌کم آشکار می‌کند و اجازه نمی‌دهد حتی برای یک لحظه از داستان جدا شوید. مک فادن بار دیگر ثابت می‌کند چگونه می‌توان با حداقل حجم، حداکثر تنش را ساخت و خواننده را تا پایان درگیر نگه داشت.

این نسخه‌ی صوتی با همکاری نشر صوتی موج کتاب و انتشارات بامداد سیام تولید شده است. فاطمه آل‌عباس گویندگی اصلی اثر را برعهده دارد و جمعی از هنرمندان—including سروش محمدی، انسیه سعیدی، سپیده مستوفی‌پور، مهدی شهپری و مرجان عابدینی—در اجرای نقش‌ها همراه او هستند. ترجمه‌ی اثر نیز توسط مریم حسین‌نژاد انجام شده است.

در ستایش صف مردگان

فریدا مک فادن، نویسنده‌ی پرفروش نیویورک تایمز، به‌دلیل پیچش‌های غیرمنتظره و فضای روانیِ پرتنش آثارش شناخته می‌شود. او همین ویژگی‌ها را در این رمان کوتاه نیز به‌کار گرفته است: زنی که به جرم قتل همسرش در صف اعدام است، ناگهان او را در اتاق ملاقات می‌بیند! آیا این خطای ذهنی است؟ یا حقیقتی که سال‌ها دفن شده؟

کتاب صوتی صف مردگان برای چه کسانی مناسب است؟

اگر شما:

• عاشق داستان‌های جنایی و تریلر هستید،
• از تعلیق‌های روان‌شناختی و پیچش‌های فکری لذت می‌برید،
• و دنبال یک داستان کوتاه اما میخکوب‌کننده برای یک نشست گوش‌دادن هستید،

این کتاب انتخاب فوق‌العاده‌ای برای شماست.

در بخشی از کتاب صوتی صف مردگان می‌شنویم

زمان گذشته

«گند زدی، نوئل.»

نوئل تازه از حمام بیرون آمده و حوله‌ای دور کمرش پیچیده است. موهایش هنوز نم دارد. حوله را روی زمین می‌اندازد و در کشوی بالای کمدمان دنبال لباس زیر می‌گردد.

از روی تخت دونفره، نگاهم را از بدنش می‌دزدم و سعی می‌کنم حواسم را از دلخوری‌ام پرت نکند.

«آره؟ چه گندی زدم؟»

پاهایش را در شلوارک فرو می‌برد و نزدیک است تعادلش را از دست بدهد.

«هنوز برای رزرو اول ژوئن به اون مزرعه زنگ نزدی؟»

«نه هنوز. اما می‌زنم. کلی وقت داریم.»

«کلی وقت نداریم.» با آهی عصبی نفسم را بیرون می‌دهم. «نوئل! بهت گفتم سالن‌های مراسم عروسی رو باید یک سال زودتر رزرو کرد. گفتم باید فوراً رزروش کنی. و حالا دیگه دیر شده.»

وقتی سرش را از توی پیراهنی که پوشیده است، بیرون می‌آورد، لب‌هایش پایین افتاده‌اند.

«جدی می‌گی؟ یکی دیگه رزروش کرده؟»

«کاملاً جدی‌ام. از دست دادیمش….» تکه‌کاغذ مچاله‌شدۀ روی پاتختی را برمی‌دارم، «… به‌خاطر ماری ماچودو و آلبرت سِوِکر.»

«لعنتی!» روی تخت، کنارم می‌نشیند، سرش را پایین انداخته است.

«خیلی متأسفم، تالیا. می‌دونم خیلی دلت می‌خواست اون‌جا عروسی بگیریم.»